بپرسم چرا اینکارو کردی ؟

خودم رو با حکم شرع٬ عقل و وجدان محکوم کردم. محکوم کردم که چرا چشم بسته راه رفتم. اکثر انسانها شاید یه روزی بفهمن که اشتباه کردن٬ و باید تاوانش هم بدن. منم اشتباه کردم.

فقط ازین دلخوشم که فهمیدم اشتباه کردم٬ حالا هم باید جبران کنم. دیگه خیلی از کارهای قبلیم رو انجام نمیدم. چشمهام٬ زبونم و گوشهام رو نمیخوام بیشتر از این آلوده کنم. البته هنوز هم بعضی اوقات زیر قولم میزنم و یادم میره یا میخوام یادم بره که چه قولی به خودم دادم.

خلاصه وقتی خودت خیلی کوچکی چه طور میتونی بیای و مطلب بنویسی. همش شرم میکردم بیام یه چیز بنویسم.

امیدوارم قبل از اینکه دیر بشه خود جدیدم رو بسازم. تنها دلخوشیم همینه که اینبار کمتر اشتباه کنم و اینقدر جلوی خدا زمینخورده نشم.

تمام.

باز من خوشحالم .

خدا جون چه جوری میتونی این همه کار رو ردیف کنی ؟ خیلی باحالی . آدم رو گیر میندازی تا از همه قطع امید کنه که دوباره یادش بندازی خدایی داره. ببریش تا اوج التماس٬ تا هق هق یواشکی٬ تا توکل دوباره.

خدا ممنون از اینکه من هستم و این اجازه رو بهم میدی تا از زندگیم لذت ببرم.

 به چه خرسندی مرد؟ همه اینجا نیستند، همه اینجا مردند، دل این کوچه تنگ نگران من و توست. نوبت ماست انگار

نه شبی میخندد، نه دگر باغچه ای منتظر باران است، همه از هم دلگیر، همه اینجا مردند، نوبت ماست انگار

دلهاشان پر از اثبات حضور پوچی، سرشان سنگین، همه اینجا مردند

تا همین کوچه دور، تا همین شوق حضور فردا، تا عبور از همه مردم پست، بایدش صبر نمود

باز صدای جوشن کبیر، باز فریاد، باز گریه های پنهونی، دوباره جستن، دوباره ...

هر سال این موقع که میشه به خودم یه نگاهی میندازم،باز نشد، تو که همونی، تو مگه نگفتی عوض میشی، آخه دل داری پیر میشیا، کی میخوای شروع کنی تموم شدا. هر سال میری اسم هر چی آدم خوب که میشناسی رو داد میزنی، قسمشون میدی، ازشون میخوای پیش خدا واست پا درمیونی کنن، دیگه امسال خجالت میکشم، روم نمیشه،آخه باز نشد.

امسالم قرار ساعت ۱۲ میدون تجریش، مسجد گیاهی، باز هفت هشت نفری کنار هم نشستیم، یکی گریه، یکی جوشن، یکی نماز،یکی به یه جا خیره شده داره با خودش حساب کتاب میکنه. خدا جون شکرت که باز یه شب قدری واسمون گذاشتی.

یه کاری کن روم بشه باز صدات بزنم، یه کاری کن این دفعه نمازم فقط رو به قبله خودت باشه، خدا جون دارم از دست میرما، آروم آروم داره فاصله مون زیاد میشه ها، نمیدونم سال بعد روم میشه همینا رو هم بگم یا نه؟ ولی یه کاری کن امسال بشه، بشه که منم راهم رو پیدا کنم.

راستی آیا مرا به یاد داری هنوز ؟ راستی آیا هنوز باران میبارد ؟

بگو . بگو . آن روز دستانت گرمی دستان چه کسی را حس کرده بود که در کنار من قلبت به سرما افتاد ؟ بگو . بگو . امشب نوبت رقص واژه ها است . تو هم که هستی ٬ اسمان نیز که بارانی است . دیگر چه بهانه ای می ماند ؟

تو که خوب می دانی من کجا گم شدم ! چرا گم شدم ! تو که بارها نشانی دستانت را به من داده بودی ٬ چه شد که آن روز آنها را از من دریغ کردی ! بگذار گوش کنم . صدایی نیست ٬ قلبت دیگر نام مرا صدا نخواهد کرد .

آری دیگر به کوچه ی چشمانت مهمان نمیشوم . تنها یک خواهش کوچک می ماند . دوباره من را به من نشان بده . که من خود را در تو جا گذاشتم آنروز . 

دوباره نوبت نگاه و باران است . تو نگاه نمی کنی . ولی بدان همیشه باران می بارد .

                                                                                                      دی ۸۶ برای امین

مرد خسته بود ، مرد ترسيده بود ، زن خسته بود ، زن ترسيده بود ، زن سر كودكش رو گذاشته بود روي پاهاش ، مرد گريه ميكرد ، مرد به آسمون نگاه ميكرد ، زن گريه ميكرد ، زن به كودكش نگاه ميكرد ، مرد داشت با خدا حرف ميزد ، زن داشت از خدا ميپرسيد : چرا زلزله ، چرا مرگ ، چرا كودك سه ساله ؟

آره عزیز جون . زندگی اینه . همین که میبینی . آره نباید به کسی اعتماد کنی . باید سرت تو کار خودت باشه . تا فکر میکنی اون که جلوته همونیه که همیشه آرزوشو داشتی ،  همون که آمادست تا درد و دلات رو بشنوه یه دفعه میبینی . نه . اینم نیست . اولش خیلی میخوره تو ذوقت  . ولی بعدش که به خودت میای میبینی آره اشتباه ازون نبوده . بوده ها ولی این دنیا . این آدما . همه و همه تو رو مقصر میدونن که آره این تو بودی که گفتی و اون بود که شنید و آخر سر می گن _میخواستی نگی _ میخواستی الکی فکر نکنی که تا با یه نفر یه ذره به حال و احوال پرسی میرسی شده تمام زندگیت .  ولی حالا از تو اصرار که اون چیزی که من آوردم وسط حرفام نبوده دلم بوده . ولی که میتونه باور کنه . اصلا نمیفهمه که تو چی میگی ؟ اگه خیلی حوصله صرفت کنه به یه آهی و اوهی قناعت که آره تو راست میگی و دوباره روز از نو و روزی هم اگر باشد از نو .

همین چندین روز پیش با دوستی که هم خوب میشناسمش و هم اهل کتاب و صحبت و هزار تا چیز دیگست داشتیم مثلا بحثی میکردیم پیرامون آینده که چه کنیم و چه نکنیم که بتونیم لااقل زنده بمونیم . نمیدونم چرا از هر جا که بحث رفت آخر نتیجه میشد که آره آقای قاسمی حواست باشه به کسی اعتماد نکنی و اینکه اصلا چرا کسی پیدا نمیشه مثل خودمون و از این جور حرفها . طفلک نمیدونست که نه خودش به من اعتماد داشت اونروز و نه من به او . این هم شده دنیای ما

انگاری همین دیروز بود که برای کلاس اول لباس پوشیده و کیف آماده کرده از هر کتاب و دفتر مربوط و نامربوط که در خانه داشتیم راهیمان کردن مدرسه و گفتند آره این جامعه است .

.... ادامه دارد

مرد دو کودک خود را فراخواند . گفت "بیاید بازی کنیم . " مرد دستانش را به نشانه ی گل یا پوچ هی باز و بسته کرد . آخر سر دستانش را جلو آورد و گفت : " گل کدومه ؟" هر کدام از کودکان یکی از دستان را نشان دادند و مدعی وجود گل در آن شدند . پدر دستانش را باز کرد . در هیچ کدام گل نبود .

یکی از کودکان به گریه افتاد و گفت : " این نامردیه . پس ما چه جوری باید برنده بشیم ؟ "

پدر گفت :" کودکم گریه نکن . از منم دلگیر نباش . زندگی همین طور است که میبینی ."

.

.

.

اصلا نمیگم این درسته یا نه ها ! نتیجه گیریش با خودتونه .

- سلام

- خوبی  ؟

- خوبم .

- خداحافظ .

- خداحافظ .